อุ้มท้องหนี สามีคลั่ง!

หนานเฉิง

โรงพยาบาลประชาชน

“ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้ว ลูกแข็งแรงดีมากค่ะ”

เสิ่นอวิ๋นอู้กำใบรายงานในมือแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

ท้องจริงเหรอ? เสิ่นอวิ๋นอู้ทั้งตกใจทั้งดีใจ แทบไม่อยากเชื่อ

“ต่อไปต้องมาตรวจตามนัดนะคะ แล้วคุณพ่อของเด็กล่ะคะ? เรียกเขาเข้ามาหน่อยสิ หมอจะกำชับเขาสักสองสามคำ”

คำพูดของหมอทำให้เสิ่นอวิ๋นอู้ได้สติ เธอยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “สามีของฉันไม่ได้มาด้วยค่ะ”

“ชายคนไหนเนี่ย ยุ่งขนาดไหนก็ต้องมาเป็นกำลังใจให้ภรรยาสิ”

เมื่อออกจากโรงพยาบาล ฝนเริ่มโปรยปราย เสิ่นอวิ๋นอู้ลูบท้องเบาๆ

ที่นี่... มีชีวิตน้อยๆ อยู่แล้ว

เป็นลูกของเธอกับฉินเย่...

โทรศัพท์สั่นขึ้นมา เธอหยิบออกมาดู เป็นข้อความที่ฉินเย่สามีของเธอส่งมา

"ฝนตก เอาร่มมาส่งที่นี่หน่อย"

เสิ่นอวิ๋นอู้มองดูที่อยู่: XXคลับเฮาส์

ที่นี่คือที่ไหนกันนะ? วันนี้เขาไม่ได้บอกว่าจะประชุมหรอกเหรอ?

แต่เสิ่นอวิ๋นอู้ก็ไม่ได้ลังเลนาน ให้คนขับรถของบ้านตระกูลฉินไปส่งเธอตามที่อยู่นั้น

“คุณลุงกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

“คุณหญิงครับ ไม่ต้องรอรับกลับเหรอครับ?”

เสิ่นอวิ๋นอู้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันกลับกับคุณชายเอง”

ในเมื่อเธอมาหาฉินเย่แล้ว ก็รอเขากลับบ้านพร้อมกันเลยดีกว่า

เมื่อได้รับคำสั่ง คนขับรถของบ้านตระกูลฉินนามว่าลุงเฉินก็ขับรถจากไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้ฝนแค่ตกพรำๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นฝนที่ตกหนักราวกับฟ้ารั่ว

เสิ่นอวิ๋นอู้กางร่มเดินไปที่หน้าประตูคลับ

ที่นี่คือบิลเลียดคลับ การตกแต่งดูหรูหรามาก เสิ่นอวิ๋นอู้ถูกกั้นไว้

“ขอโทษครับคุณหญิง กรุณาแสดงบัตรสมาชิกด้วยครับ”

เสิ่นอวิ๋นอู้คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ออกมาข้างนอกแล้วส่งข้อความไปที่มือถือของฉินเย่

“ฉันถึงแล้วนะ อีกนานไหมกว่าคุณจะเสร็จ? ฉันรออยู่ข้างล่างนะ”

ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ถือร่มยืนอยู่ใกล้ๆ มองม่านฝน แต่ในใจกลับคิดถึงใบรายงานผลการตั้งครรภ์

หรือว่า... พอเขาออกมาจะบอกเลยดีมั้ย? หรือจะรอให้ถึงวันเกิดเขาแล้วค่อยเซอร์ไพรส์?

เสิ่นอวิ๋นอู้กำลังคิดเพลินจนเหม่อลอย โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลายเป็นตัวตลกของกลุ่มคนที่อยู่ชั้นบนไปแล้ว

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งยืนเท้าแขนอยู่ริมหน้าต่าง มองไปยังร่างที่อยู่ชั้นล่าง

“เย่ ภรรยาในนามของนายนี่ทำหน้าที่ได้ดีจริงๆ นะ แค่บอกให้มาส่งร่มก็มาส่งให้จริงๆ เธอคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่าถ้านายไม่มีร่มแล้วจะเปียกฝน?”

“คงรักนายจนตาบอดแล้วมั้ง ไม่เหลือสติแล้ว”

“ไร้สาระ”

เสียงทุ้มต่ำแฝงความเกียจคร้านดังมาจากมุมหนึ่งของห้องส่วนตัว

ชายคนนั้นรูปร่างสูงโปร่ง ขาเรียวยาว ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ผิวขาวซีด ดวงตาดอกท้อที่หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดเป็นพิเศษ เขาสวมสูทสั่งตัดสีเทา นั่งไขว่ห้างอยู่

เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือสุดหรูบนข้อมือ “เอามา”

เพื่อนที่ชอบแกล้งทำได้เพียงคืนโทรศัพท์ให้เขา

“ชิ โทรศัพท์ต้องคืนเจ้าของเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“พอได้แล้วน่า ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ฉู่อยู่ที่นี่ แกไม่มีโอกาสได้จับโทรศัพท์เขาด้วยซ้ำ”

ทุกคนพูดล้อเล่นกันพลางมองไปที่หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสสีขาวที่ดูอ่อนโยนซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็เม้มปากยิ้มแล้วพูดอย่างนุ่มนวลว่า “เอาล่ะน่า พวกคุณเอาโทรศัพท์ของเย่มาแกล้งก็ผิดอยู่แล้ว ยังจะมาล้อฉันอีก”

แต่เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ส่งเสียงแซวว่า “ใครๆ ก็รู้ว่าในใจของเย่ ฉู่ฉู่สำคัญที่สุด”

“ใช่เลย ต่อให้แกไปถามฉินเย่ เขาก็ต้องพูดแบบนี้เหมือนกัน ใช่ไหมฉินเย่?”

เจียงฉู่ฉู่ ได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉินเย่

ฉินเย่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อทุกคนเห็นว่าเขาไม่ปฏิเสธ ก็ยิ่งส่งเสียงแซวดังขึ้น

“บอกแล้วไงล่ะ ในใจของเย่ ไม่มีใครสำคัญไปกว่าฉู่ฉู่อีกแล้ว!”

ท่ามกลางเสียงโห่แซวของทุกคน ฉินเย่ก้มหน้าลงแล้วรีบตอบข้อความของเสิ่นอวิ๋นอู้อย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องใช้ร่มแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ”

เมื่อได้รับข้อความนี้ เสิ่นอวิ๋นอู้รู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงตอบกลับไปว่า “เกิดอะไรขึ้นรึคะ?”

เธอก้มหน้ารออยู่ครู่หนึ่ง แต่ฉินเย่ก็ไม่ได้ตอบกลับมาอีก

บางที... เขาอาจจะยุ่งอยู่จริงๆ ก็ได้

เสิ่นอวิ๋นอู้ตัดสินใจกลับไปก่อน

“เดี๋ยวก่อน”

มีคนเรียกเธอจากด้านหลัง เสิ่นอวิ๋นอู้หันกลับไป ก็เห็นผู้หญิงสองคนที่แต่งตัวทันสมัยเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ

หนึ่งในนั้นซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามอย่างดูถูก “เธอคือเสิ่นอวิ๋นอู้งั้นเหรอ?”

ใบหน้าของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนว่ามาอย่างไม่เป็นมิตร เสิ่นอวิ๋นอู้ก็ไม่ได้ตอบอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน เธอตอบกลับอย่างไว้ตัว “แล้วเธอเป็นใคร?”

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือฉู่ฉู่กลับมาแล้ว ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวไปจากฉินเย่ซะ”

แววตาของเสิ่นอวิ๋นอู้หดเล็กลง

นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ยินชื่อนี้... นานจน... เธอกำลังจะลืมไปแล้วว่าเคยมีคนคนนี้อยู่ด้วย

อารมณ์ของเธอถูกอีกฝ่ายสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน อีกฝ่ายมองเธออย่างดูแคลน

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น? คงไม่ใช่ว่าสวมบทคุณนายฉินจอมปลอมมาสองปีจนโง่ไปแล้วหรอกนะ? คิดว่าตำแหน่งนี้เป็นของเธอจริงๆ เหรอ?”

เสิ่นอวิ๋นอู้กัดริมฝีปากล่าง ใบหน้าซีดเผือด กระดูกนิ้วที่กำด้ามร่มอยู่ก็ขาวซีดจนเห็นได้ชัด

“ดูท่าทางของเธอสิ คงจะไม่ยอมแพ้ อยากจะแย่งกับฉู่ฉู่งั้นเหรอ?”

“แค่เธอน่ะเหรอ?”

เสิ่นอวิ๋นอู้หันหลังแล้วเดินจากไปทันที ไม่ได้ฟังว่าพวกเธอพูดอะไรอีก

เสียงด่าทอของผู้หญิงสองคนนั้นจมหายไปในสายฝน

เมื่อเธอกลับถึงบ้านตระกูลฉิน ประตูเปิดออก พ่อบ้านเห็นคนเปียกโชกยืนอยู่ที่ประตูก็ตกใจไปชั่วขณะ พอเห็นใบหน้าของคนที่มาอย่างชัดเจนก็อุทานออกมา “คุณหญิง!”

"เปียกชุ่มโชกแบบนี้ได้ยังไงครับ? เข้ามาเร็วๆ เลยครับ"

แขนขาของเสิ่นอวิ๋นอู้หนาวจนเริ่มชา หลังจากเข้าบ้านก็มีคนรับใช้รีบเอาผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมตัวเธอทันที มีคนช่วยเช็ดผมให้ กลุ่มคนรุมล้อมอยู่รอบตัวเธอ

“เร็วๆ ไปเตรียมน้ำร้อนให้คุณหญิง!”

“แล้วก็ไปต้มน้ำขิงมาถ้วยหนึ่งด้วย”

เหล่าคนรับใช้ในบ้านตระกูลฉินกำลังวุ่นวายกันเป็นอย่างมากเพราะเสิ่นอวิ๋นอู้เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีรถคันหนึ่งขับเข้ามาในประตูใหญ่ของบ้านตระกูลฉิน และไม่นานหลังจากนั้น ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตู

จนกระทั่งเสียงเย็นเยียบดังขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ขนตาของเสิ่นอวิ๋นอู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็สั่นไหว เขากลับมาได้ยังไง?

เวลานี้ เขาควรจะอยู่กับฉู่ฉู่ของเขาไม่ใช่เหรอ?

“คุณชายคะ คุณหญิงตากฝนมาค่ะ”

ตากฝน?

ดวงตาสีเข้มของฉินเย่มองไปยังร่างเล็กบอบบางบนโซฟา แล้วก้าวขายาวๆ เดินเข้าไป

เมื่อเดินเข้าไปใกล้และเห็นสภาพของเธอชัดเจน คิ้วของฉินเย่ก็ขมวดเข้าหากัน

ในตอนนี้ เสิ่นอวิ๋นอู้ทั้งตัวเปียกโชกราวกับลูกหมาตกน้ำ ผมสลวยที่อ่อนนุ่มเปียกลู่แนบไปกับผิวที่ซีดขาว ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อดั่งเชอร์รี่ก็ไม่มีสีเลือดเลยแม้แต่น้อย

“เธอเป็นอะไรไป?” ฉินเย่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่สู้ดีนัก

เสิ่นอวิ๋นอู้พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มซีดๆ ให้ฉินเย่ แล้วอธิบายว่า “แบตหมดค่ะ ระหว่างทางกลับก็เจอเด็กคนหนึ่งไม่มีร่ม”

แต่แววตาของฉินเย่กลับเย็นชาลงทันที

“เธอเป็นบ้าไปแล้วรึไง?”

รอยยิ้มบนริมฝีปากของเสิ่นอวิ๋นอู้แข็งค้าง

“เขาไม่มีร่ม เธอก็เลยเอาร่มให้เขา แล้วก็ตากฝนกลับมางั้นเหรอ?”

“อายุขนาดนี้แล้ว ทำแบบนี้คิดว่าผมจะชื่นชมรึไง?”

คนรับใช้ที่ยืนล้อมอยู่ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เสิ่นอวิ๋นอู้หลุบตาลง ในดวงตามีม่านน้ำตาเอ่อคลอ

เธอไม่ได้พูดอะไร พยายามอดกลั้นอย่างเต็มที่

จนกระทั่งฉินเย่เดินเข้ามาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว หยดน้ำตาที่ร้อนผ่าวจึงร่วงหล่นลงบนหลังมือของเธอ